Gezondheid

De Border Terrier is – gelukkig – een gezond ras, veel Borders bereiken dan ook een hoge leeftijd. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat een Border Terrier niet ziek kan worden, zoals dit geldt voor elk dier (en mens). Er zijn tot nu toe geen bewezen rasgebonden erfelijke aandoeningen, maar alert blijven is noodzaak want bij sommige andere rassen zijn veel problemen ontstaan. Als veel andere fokkers doen wij ons best, maar helaas is niet alles te voorkomen.

Bij sommige Borders (wereldwijd) komt een aandoening voor die in Nederland Spike’s Disease wordt genoemd, maar de officiële benaming is Canine Epileptoïd Cramping Syndrome. Een hond die lijdt aan CECS krijgt een soort krampaanvallen die wel wat lijken op epilepsie, maar de hond blijft meestal bij bewustzijn. Dierenartsen zullen het ziektebeeld vaak niet (her)kennen omdat ze het weinig zien in hun praktijk en omdat het verschijnsel tamelijk onbekend is. Meestal wordt daardoor een behandeling gestart met medicijnen tegen epilepsie, maar dit heeft lang niet altijd effect. De frequentie en ernst van de aanvallen varieert sterk. Vaak is er ook sprake van buikkrampen en/of koliekachtige verschijnselen, al dan niet gevolgd door diarree.

Waarschijnlijk is de oorzaak van de problemen een overgevoeligheid voor gluten (eiwitten uit graan). Veel brokken bevatten (veel) granen omdat dit goedkoper en makkelijker te bewerken is dan bijvoorbeeld vlees. Vooral tarwe lijkt een trigger. Tarwe is eigenlijk ook geen natuurlijk voer voor een hond gezien zijn afstamming, de wolf, en het menu van deze carnivoor. Een glutenvrij dieet geeft bij veel honden dan ook een duidelijke verbetering: de aanvallen verminderen in ernst, komen minder vaak terug of blijven zelfs helemaal weg. De vele soorten versvleesvoeding voor honden die tegenwoordig ingevroren te koop zijn, zijn vaak uitermate geschikt. Ook glutenvrije brokken komen steeds meer beschikbaar en het verdient aanbeveling een brok te kiezen met een relatief laag eiwitgehalte (20% of net daarboven), omdat ook dit een rol zou kunnen spelen.
Omdat CECS zich niet laat voorspellen en voeding zonder granen ons sowieso natuurlijker lijkt, adviseren wij een Bordertje altijd glutenvrij en laag in eiwit te voeren.

Deze overgevoeligheid zou erfelijk kunnen zijn, maar zekerheid daaromtrent is er niet. Hiernaar wordt momenteel onderzoek verricht in Finland m.b.v. verzamelde bloedmonsters. De Nederlandse Border Terrier Club en haar zusterverenigingen zetten zich in om meer duidelijkheid te krijgen, want hoewel het maar een klein deel van de borderpopulatie treft, is elke hond met CECS er één te veel!
Wel lijkt het zo te zijn dat áls er sprake is van een erfelijke factor, de vererving polygeen verloopt, d.w.z. dat meerdere genen in een bepaalde samenstelling bij elkaar moeten komen.  Dat maakt het voor ons als fokkers bijzonder moeilijk, het lijkt wel een beetje Russische roulette. Er is geen test beschikbaar waarmee de diagnose met zekerheid gesteld kan worden. Ook bij sommige andere rassen schijnen soortgelijke  aanvallen soms voor te komen en eens zag ik een filmpje van een uit Spanje geïmporteerde kruising (zwerfhond) die dit gedrag vertoonde.

Het mag duidelijk zijn dat elke fokker met goede bedoelingen (en daar rekenen wij onszelf ook toe) hier zorgvuldig mee omgaat, maar een garantie op gezondheid valt helaas bij mens noch dier ooit te geven. Wij proberen wel goede voorlichting te geven omdat de juiste kennis voor elke eigenaar én zijn hond van belang is. Wie zijn hond liefheeft, verdiept zich ook in dit soort zaken.

Gelukkig zijn de meeste Border Terriers kerngezond!
Punt van aandacht is wel dat ze spijkerhard zijn voor zichzelf en het niet snel laten merken als ze pijn hebben of ziek zijn. Daardoor heeft de eigenaar vaak pas in een laat stadium in de gaten dat er iets mis is, met alle gevolgen van dien. Bij een Border is “even aankijken” dus vaak geen optie, want als u aan zijn gedrag iets merkt, is er meestal ook echt iets aan de hand!