Welkom

WelkomMag ik me even aan u voorstellen: ik ben Conny van Gils – Robben.

Ik ben geboren in 1960 en opgegroeid in het mooie Brabantse land, in een gezin waar wat huisdieren betreft alles kon. De meest uiteenlopende diersoorten hebben mijn ouderlijk huis bevolkt en ik vond ze ook allemaal leuk, maar honden en paarden stonden toen al met stip op één.
In mijn jonge jaren werkte ik gedurende 8 jaar in een dierenartsenpraktijk als assistente. In die tijd heb ik ontzettend veel geleerd wat me nu nog van pas komt, maar ook mijn passie voor dieren en alles wat ermee samenhangt, is in die jaren gegroeid.

In 1982 trouwde ik met Henk van Gils, van boerenafkomst en dus ook opgegroeid met ‘van alles op vier poten’. Het is dan ook niet vreemd dat onze kinderen Linda, Marlou en Rick gek met dieren zijn. Het zit in de genen en zij zijn eveneens grootgebracht met veel “levend spul” om zich heen.

Toen wij onze Parson Russel Terrier “Olly van ’t Runsel” in moesten laten slapen, was het niet zo zeer de vraag óf er weer een hond zou komen, maar wel wát voor hond. Ik kende de Border enigszins vanuit mijn werk vroeger, maar veel zag je er niet in Brabant. Na wat verdere oriëntatie en een bezoekje aan Dianne van Hoof (toen nog een van de actieve fokkers binnen de v.d. Ossekoele kennel), wisten we zeker dat er maar één hond voor ons was: de Border Terrier. Na een wachttijd van enkele maanden – veel te lang naar onze zin – kwamen we in aanmerking voor een pup bij Elly en Gerrit Weijenborg. Elly heeft de v.d. Ossekoele kennel van haar ouders voortgezet en fokt al jaren heerlijke hondjes. Zij is behalve voorzitter van de Nederlandse Border Terrier Club ook actief als keurmeester en bleek onze Parson zelfs nog ooit gekeurd te hebben.

Zo kwam in de zomer van 2003 “Djust Do-It v.d. Ossekoele” in ons gezin, een fantastisch hondje met een geweldig fijn karakter. Hadden wij met Olly al enkele nestjes gefokt, met Do-It wilden we het wat meer volgens de regels aanpakken. Na de geboorte van haar eerste nestje met helaas maar één pup vroegen wij dus een kennelnaam aan, een vaak langdurige procedure. Onze naam werd echter meteen goedgekeurd: “LINMARRICK”, de beginletters van de namen van onze kinderen. De gedachte hierachter was: bij alles wat hier geboren wordt, is het hele gezin betrokken en alle dieren hier zijn ook een deel van dat gezin. Inmiddels zijn onze kinderen uitgevlogen en hebben niet alleen onze honden nageslacht over meerdere generaties, maar zijn wij ook een kleinkind rijker.

In 2006 volgde ik de cursus Kynologische Kennis 1 die Elly verzorgde in Tiel. Ik behaalde mijn diploma met prachtige cijfers, waar ik heel trots op ben. In 2009 ging ik heel enthousiast verder met de KK 2, waarvan ik wel alle cursusavonden bezocht en alle leerstof bestudeerde, maar door allerlei privé-omstandigheden destijds geen examen kon doen.

In 2006 kwamen we ook tot de conclusie dat er maar één ding leuker is dan een Border Terrier, te weten: twéé Border Terriers. Weer klopten wij aan bij Elly en Gerrit en zo  werd die zomer onze roedel uitgebreid met “Ragdoll Ragamuffin v.d. Ossekoele” (Muffin). Onafscheidelijk van Do-It, maar ook van ons.

Inmiddels werd ook de betrokkenheid bij het ras steeds groter en sinds 2007 ben ik actief binnen de redactie van het clubblad van de Nederlandse Border terrier Club, de NBTC.

Eind 2009 werd Linmarrick Dutch Delight Jingle hier geboren en zij mocht bij moeder Muffin en tante Do-It blijven.
In de zomer van 2013 kwam het tweede nestje van Jingle ter wereld en konden wij het niet laten het kwartet vol te maken. Linmarrick Give Me Gimmick zag haar broertje en zusjes na 9 weken verhuizen, maar haar hebben we lekker hier gehouden.
Helaas hebben we eind mei 2015 afscheid moeten nemen van onze lieve kleine Do-It. Haar hele leven kerngezond, maar opeens sloeg de leeftijd toe en moesten we haar laten gaan.

Wij genieten van onze honden, hier thuis, waar ze in de tuin en rond de paardenstal de boel onveilig maken, maar ook als ze mee gaan, wat ze een feest vinden. Het landelijke Udenhout, waar wij al ons hele leven wonen, ligt vlak bij de Loonse en Drunense duinen, een groot natuurgebied. Het is daar heerlijk wandelen, voor mens en Border.
Maar ook lekker relaxed op een kussen – of liever nog op schoot – voor de T.V. vindt een Bordertje geweldig.
Wij zouden ze voor geen goud meer willen missen!